Onderwijskwaliteit is een veelbesproken vraagstuk. In het maatschappelijk debat ligt de nadruk veelal op het belang van efficiënte verwerving van noodzakelijke kennis en vaardigheden door de leerling. Welke bewezen effectieve technieken kan de wetenschap daartoe ontwikkelen, welke zijn al vastgesteld, en hoe zorgen we dat leraren die technieken naar behoren toepassen in de praktijk? Naast deze benadering klinken ook andere stemmen, die zich met name richten op de pedagogische/existentiële dimensie van onderwijs, waarvoor geen eenduidig recept te geven is. Toch lijken ook deze stemmen vaak tegen wil en dank te vervallen tot technisch-instrumenteel denken. Misschien omdat dat de enige vorm van denken is die (nog) als legitiem wordt beschouwd? De wijsgerig-fenomenologische traditie (Husserl, Heidegger, Merleau-Ponty, Arendt, Levinas e.a.) signaleerde in de twintigste eeuw een crisis in het wetenschappelijk denken, waaruit de zin leek te zijn verdwenen. De zorgen die zij uiten zijn actueler dan ooit. Gelukkig geldt dat evenzeer voor de alternatieve noties die zij aandragen. In een reeks van twee avonden vertelt Hester IJsseling hoe zij en haar collega-onderzoekers op een andere, zinvolle manier de vraag naar goed onderwijs doordenken, en hoe zij zich daarbij laten voeden door de fenomenologische traditie.

Literatuur

• G. Biesta, Het prachtige risico van onderwijs. Phronese, 2015
• H. IJsseling & E. Meganck, Onderwijs in het licht van Heideggers vraag naar de techniek. In: De Uil van Minerva 38(4), december 2025
• H. IJsseling, ‘Over het onmeetbare stukje van leraar zijn’. Voordracht Hogeschool Stenden 2024
• H. IJsseling, In de afgrond kijken. Een beschouwing over filosofie en onderwijs. In: Algemeen Nederlands Tijdschrift voor Wijsbegeerte 114(4), december 2022
• H. IJsseling & J. Berding, Onderwijs moet ruimte laten voor verwondering (in memoriam Cornelis Verhoeven) Filosofie Magazine, juni 2021
• H. IJsseling, Bezield en bezielend onderwijs. Pedagogiek van onderbreking en verbinding. Thomas More Hogeschool, januari 2020 (lectorale rede)
• H. IJsseling, Over voorwoorden. Hegel, Kierkegaard, Nietzsche. Boom, 1997 (proefschrift)

Personalia

Hester IJsseling promoveerde, na een filosofiestudie in Amsterdam en Leuven, in 1997 in de wijsbegeerte. Zij deed daarnaast ruime ervaring op in het basisonderwijs, als leraar en internbegeleider. Sinds 2017 leidt zij een onderzoeksgroep (lectoraat Professionaliseren met hart en ziel) aan Thomas More Hogeschool, Rotterdam (pabo). In samenwerking met collega’s van de Hanze, Groningen (kunsteducatie), Windesheim, Zwolle (bewegingsonderwijs) en de Radboud Universiteit Nijmegen (wijsbegeerte), werkt zij aan een vijfjarig project Fundamentally Re-Addressing ‘Good Education’ (FRAGE) in het kader van het NWO-programma EdVenturous Questions.